Huis, school of werk. Oma, ouders of vriendje. Ik dacht altijd dat ik van de trein af zou zijn zodra ik mijn diploma had. Dat ik op de fiets naar het werk kon of zelfs met mijn eigen auto. (Ik heb geen eens een rijbewijs, dus dat zit er zeker niet in).
Maar sinds ik mijn diploma heb zit ik zelfs meer in de trein. Vijf dagen in de week naar werk, twee avonden in de week naar school, regelmatig op bezoek bij vriendje en dan nog eens af en toe (oude) vrienden bezoeken.
Lange dagen, dat wel, maar ik slaap niet in de trein. Ik ben veel te bang dat ik ergens stations verderop wakker wordt. Maastricht of Den Helder als ik pech heb. Dat ik mijn halte mis en vriendje tevergeefs op me staat te wachten ’s avonds laat.
Dus doe ik wat ik altijd doe in de trein: Lezen. Heel, heel heel veel lezen. Om de twee dagen een ander boek. Dikke, dunne, Engelse, Nederlandse, romans of fantasy, boeken voor kinderen of volwassenen. Noem het maar op en ik lees het. Ik kon altijd heel blij worden van een boek, maar de laatste tijd kwam het niet verder dan boeken kopen. Lezen kwam ik niet aan toe, daar heb je thuis geen tijd voor. Er is altijd wel iets. Als ik al las was het voor stage of voor recensies. Mijn eigen kast raakte verstopt. Een file van ongelezen boeken.
Maar nu reis ik weer, meer dan me lief is. Eerst met de bus, dan de trein en vervolgens weer de bus. Hetzelfde rijtje twee keer op een dag. Als ik naar school ga moet ik veel langer in de trein én nog ruim een half uur wachten. Vind ik het echt erg? Nee, niet meer, ook al ben ik nog maar 5 weken onderweg. Ik heb weer tijd om te lezen, ook al zijn mijn nachten korter geworden en staat de wekker op 6 uur. Ik vind het best, geef mij een boek en ik ben gelukkig. Zo als het hoort.

Tot over twee weken! Ik ben uitwaaien

Iemand roept je naam, heeft je nodig, verlangt naar je. Ik denk dat iedereen daar behoefte aan heeft. Iedereen wil geliefd zijn en aardig gevonden worden. Zelfs de mensen die om het hardst roepen dat ze het prima doen alleen en niemand anders nodig hebben. Zou je niet medelijden krijgen met die personen?

Mensen roepen vaak mijn naam. Maar of het positief is? Vaak is het in combinatie met: “Wil jij even de was ophangen?”, “Kook jij?”, “Ruim jij die vuilniszak op?”, “Kan je me die gele beker, links onderin het kastje, brengen?”, of gewoon “HELP!”

Nee, niet zo zeer positieve combinaties met het roepen van mijn naam. Ik hoor veel liever of ze iets voor mij kunnen doen, of ze me iets kunnen brengen, of voor me mee moeten nemen of gewoon dat ze weer thuis zijn en me gemist hebben.

Mensen roepen vaak mijn naam. Vind ik het erg? Nee, ik ben aan mijn naam gewend. En als ze me daar niet mee kunnen roepen, hoe moeten ze het dan doen? Tapdansen en hopen dat ik het zie? Nee hoor, laat ze maar roepen. Ik ben niet te beroerd om te helpen. Helaas weet iedereen, die mijn naam roept, dat ook.

Soms denk ik nog wel eens terug, aan die avonden die zo lang geleden lijken. ’s Avonds in de tuin, terwijl de zon onder gaat en de wereld aan het afkoelen is. De lucht ruikt naar warm gras dat langzaam afkoelt. Zoet en een beetje pittig tegelijkertijd.

Vroeger zaten we nog wel eens buiten. Maar vroeger klinkt zo lang geleden. Alsof ik hoog bejaard ben, maar in werkelijkheid is het nog geen tien jaar geleden dat we ’s avonds in de tuin zaten te filosoferen.

“Ik ben wel benieuwd waar jullie later mee thuiskomen”, zei mijn moeder op een van die schemeravonden. “Als je maar niet met zo’n geitenwollensokken-typ op jezus-Nikes thuiskomt”, voegde mijn vader toe. Mijn zusje en ik keken elkaar aan en gniffelde, daar hielden we ons niet mee bezig, dat zouden we nog wel zien.

Als ik nu, een aantal jaar later, naar mijn vriend kijk, kan ik een lach niet onderdrukken. Zijn favoriete schoenen zijn, zonder twijfel, jezus-nikes. Van die open sandalen die hij zonder schaamte met sokken draagt. Mijn eerste reactie was dan ook ‘Oh god…’ Maar eerlijk? Het valt me niet eens op. Mijn ouders ook niet, want ze zijn er nooit op terug gekomen.

“Ach ja, we zien wel”, zuchtte mijn vader op die warme avond. “Zolang jullie maar gelukkig zijn vind ik het best.” We haalde onze schouders op, dat kwam later wel. Nu dus.

Het is makkelijk gezegd, ‘ik beloof het’. Iedereen heeft het wel eens gezegd, dat durf ik met mijn hand op mijn hart te zweren. Het ontglipt sommige mensen zelf zo makkelijk, dat ze er niet eens over nadenken wát het eigenlijk betekend. Want hoe zwaar weegt een belofte voor iemand anders?

Je hebt de klassieke voorbeelden, het te laat komen. Sja, je had beloofd dat je er op tijd was, maar nee, niet gelukt. Dan heb je de ik-doe-wel-boodschappen-schat mensen die vervolgens thuiskomen met lege handen. Ja, dat is niet handig.

Dit zijn dan nog relatief kleine dingen. Zwaarder wegen de ‘ik-blijf-altijd-je-vriend’ belofte. Makkelijk gezegd, maar wat heb je eraan als de vriendschap uit elkaar spat als een zeepbel tegen de muur? Waar is de belofte dan heen? De ruimte ingeschoten, samen met al het overige afval?

Wat ik me dan afvraag is hoe zwaar de belofte gewogen heeft voor de maker. Op het moment waarschijnlijk veel, tenminste, daar ga ik in mijn naïviteit wel van uit. Zoiets zeg je niet zomaar, tenzij je iemand natuurlijk goed in de zeik wilt nemen, maar daar gaan we even niet van uit.

Er zijn wel dingen waar je later op terug moet komen, omdat het gewoon niet te doen is op langere termijn: ‘We zullen altijd hier blijven wonen’ , ja en dan moet je verhuizen voor je werk, niets aan te doen, die dingen gebeuren.

Ook ik heb mijn beloftes, helaas, gebroken. Sommige niet met opzet, andere wat moedwilliger dan aardig is. Het feit blijft, het is gebeurd. En omdat ik zelf nog wel eens de neiging heb om in het verleden te blijven hangen vraag ik me wie dat nog meer doet. Wie er nog meer aan die ene belofte denkt die ze hebben moeten breken.

Het is warm, je mist de bus en dan? Een half uur wachten in een niet al te fijne buurt? Zo eentje waar iedereen op straat je nastaart en de scooters over je tenen sjeesen. Nee, wij hadden een beter idee. Een ijsje!

We veegden het laatste kleingeld bij elkaar en stapte de snackbar in. Compleet verlaten, op een verstokte gokker na. Na even wachten kwamen er twee mensen van achter. “Jullie willuh ijsjuh?” werd er in gebrekkig Nederlands gevraagd.

Euh nee, toch liever een milkshake.

“Oké, komt aan ja? Jullie even wachten.”

We wisselden een blik, maar zeiden niets en bleven wachten.

En wachten, en wachten, en wachten, en…

Zeg waar blijven die dingen eigenlijk?

“Nee, niet klaar. Is vers”

Dus daar gingen ze, met z’n tweeën, twee tubes saus en alle tijd naar achter. Ondertussen begonnen wij ons zorgen te maken, miste we de bus zo niet? Dus allebei op de uitkijk. De een bij de bar, op de milkshake aan het wachten, de ander buiten om alarm te slaan als de bus inzicht kwam.

De milkshake was uiteindelijk eerder klaar dan de bus bij de halte. Hij was zelfs nog eerder op. ‘Bus’ bleek het toverwoord om ze tot werken aan te zetten.

Maar één ding was wel goed, de milkshake zelf, die was inderdaad vers en stond niet stijf van rare smaakstoffen. Echt aardbei, jammie!

Het is gewoon ronduit frustrerend. Heb ik eens tijd om te doen wat ik écht wil, komt er steeds wat tussen. Het is heerlijk hoor, het werkloos zijn. Op de constante stress van het door-je-geld-heen-zijn-syndroom na.
Maar nu moet ik genieten zegt iedereen. Lekker schrijven, die hele stapel boeken weg lezen. Maar waarom heb ik aan het eind van de dag dan het nee-hè-niet-nú-al-bedtijd-nog-niets-leuks-gedaan-gevoel? Wat doe ik met mijn tijd?
Om te beginnen. Waarvoor kom je je bed uit ’s ochtends? Geen idee. Ik moet mezelf er echt uitmeppen, ik hoef nergens heen. Vervolgens schuif ik na mijn ontbijt achter de laptop. Banen zoeken. Dan moeten er boodschappen gedaan worden, de was, koken, eten, afwasen, cavia’s aandacht geven, stofzuigen, vriendje aandacht geven, voor ziek zusje zorgen. Voor ik het weet is het, zoals nu, bijna half 11.
Niets genieten, of doen waar ik zin in heb. Sociale contacten die nu hun kans grijpen om af te spreken (oké dat is wel leuk, maar daar gaat het nu even niet om). Kortom, hele dagen van huis, van hot naar her rennen en nog het gevoel hebben dat je niets met je dagen doet. Je schuldig voelen als je even een dagje niet bezig bent met solliciteren en het zoeken van werk. Ze zeggen dat nu het ‘echte’ leven begint… dus als dat zo is… tot ziens hobby’s….

Lady’s night in de bioscoop. Altijd leuk. Gratis samples, snoepjes, alcohol en hapjes en andere vrouwen ‘dingen’. Deze keer hadden ze iets extras! Voor iedere ‘vrouw’ (ja er waren ook mannen…) lag en er babyflesje water en een zakje popcorn.
Omdat wij ons tijdens de eerste helft van de film vermaakten met een zak Malthezers, was de popcorn voor ná de pauze. Maar omdat er tijdens de pauze geen doorkomen aan was naar de hapjes, ging in de pauze het zakje al open.
Maar verder dan twee ‘popjes’ kwam het niet. Het was zoet! Als er iets is wat ik niet lekker vindt is, dan is het zoete popcorn. Dat spul hoort gewoon zout te zijn.
Maar ja wat doe je met een geopend zakje? “Gewoon ergens onder een stoel schuiven”, zei mijn zusje. Dus zakje dicht en hup onder de stoel naast me.

We waren ondertussen die in discussie wie de vader van de bruid toch kon zijn, toen de mensen naast ons terugkwamen. Omdat je in de bioscoop nooit zoveel aandacht aan je buren besteedt (je probeert ze juist zoveel mogelijk te negeren), deden we dat nu ook niet.
“Oh kijk mama! Popcorn!” riep het meisje naast me en viste het zakje popcorn onder haar stoel vandaan. Alsof ze het nog nooit eerder heeft gezien (ze had ook niet zelf zo’n zakje op haar stoel liggen…) bekeek ze het van alle kanten. Dus ook op z’n kop.
Popcorn spatte overal heen. Over haar schoot en op de grond. Elianne en ik keken elkaar aan en probeerden niet in lachen uit te barsten. Waarschijnlijk is het toch mislukt, want de moeder keek ons ineens heel boos aan….. oeps

Wat is er nou leuker dan Broese binnenwandelen en er met zo’n stapel weer uit komen (strompelen)?

Leuke nummerborden in het wild ‘geschoten’