In de trein….
Huis, school of werk. Oma, ouders of vriendje. Ik dacht altijd dat ik van de trein af zou zijn zodra ik mijn diploma had. Dat ik op de fiets naar het werk kon of zelfs met mijn eigen auto. (Ik heb geen eens een rijbewijs, dus dat zit er zeker niet in).
Maar sinds ik mijn diploma heb zit ik zelfs meer in de trein. Vijf dagen in de week naar werk, twee avonden in de week naar school, regelmatig op bezoek bij vriendje en dan nog eens af en toe (oude) vrienden bezoeken.
Lange dagen, dat wel, maar ik slaap niet in de trein. Ik ben veel te bang dat ik ergens stations verderop wakker wordt. Maastricht of Den Helder als ik pech heb. Dat ik mijn halte mis en vriendje tevergeefs op me staat te wachten ’s avonds laat.
Dus doe ik wat ik altijd doe in de trein: Lezen. Heel, heel heel veel lezen. Om de twee dagen een ander boek. Dikke, dunne, Engelse, Nederlandse, romans of fantasy, boeken voor kinderen of volwassenen. Noem het maar op en ik lees het. Ik kon altijd heel blij worden van een boek, maar de laatste tijd kwam het niet verder dan boeken kopen. Lezen kwam ik niet aan toe, daar heb je thuis geen tijd voor. Er is altijd wel iets. Als ik al las was het voor stage of voor recensies. Mijn eigen kast raakte verstopt. Een file van ongelezen boeken.
Maar nu reis ik weer, meer dan me lief is. Eerst met de bus, dan de trein en vervolgens weer de bus. Hetzelfde rijtje twee keer op een dag. Als ik naar school ga moet ik veel langer in de trein én nog ruim een half uur wachten. Vind ik het echt erg? Nee, niet meer, ook al ben ik nog maar 5 weken onderweg. Ik heb weer tijd om te lezen, ook al zijn mijn nachten korter geworden en staat de wekker op 6 uur. Ik vind het best, geef mij een boek en ik ben gelukkig. Zo als het hoort.

.gif)
